Dla dorosłych

Ćwiczenia na wyciszenie dla maluchów: co działa i co mówić

Od lat pasjonuję się jogą i medytacją. Bardzo pomogły mi w chwilach stresu i niepokoju, sprawiły, że lepiej rozumiem własne uczucia, i, mam nadzieję, że jestem dzięki nim lepszym człowiekiem dla rodziny, przyjaciół i ludzi wokół mnie. Bardzo bym chciał, żeby moja córka dostała te narzędzia dużo wcześniej niż ja.

Każdy rodzic zna ten moment: wieża się przewraca, przychodzi nie ten kubek i nagle na podłodze leży mały człowiek, który nie słyszy ani słowa. Oto, co pomaga u nas w domu i co mówią badania nad wczesnym dzieciństwem o tym, jak pomagać małym dzieciom się uspokoić.

W samym środku wybuchu

W szczycie silnych emocji maluch nie umie słuchać, rozumować ani wykonywać poleceń. Ćwiczenia oddechowe i tłumaczenie przyjdą później. W tej chwili twoim zadaniem jest być tym spokojnym:

Kiedy burza zaczyna cichnąć, to jest moment na ćwiczenie wyciszające.

Siedem ćwiczeń na wyciszenie

  1. Bądź żółwiem. Schowaj się w skorupie (obejmij kolana, głowa w dół), weź trzy powolne oddechy i wyjdź, kiedy będziesz gotowy. W przedszkolach uczy się tego bardzo często, bo żółwia każde dziecko potrafi naśladować.
  2. Brzuszek jak balonik. Ręce na brzuchu. Wdech nosem i poczuj, jak brzuszek rośnie jak balonik; powoli wypuść powietrze.
  3. Powąchaj kwiatek, zdmuchnij świeczkę. Podnieś palec: powoli powąchaj kwiatek, a potem dmuchnij w świeczkę tak delikatnie, żeby płomień tylko zadrżał.
  4. Ściśnij i puść. Zaciśnij dłonie w mocne piąstki, policz do trzech i rozluźnij je zupełnie. Potem ramiona, potem palce u stóp.
  5. Patrz, jak opada. Potrząśnij słoikiem z brokatem albo śnieżną kulą i oddychaj powoli, aż cały brokat opadnie.
  6. Przytulny kącik. Małe, miękkie miejsce z poduszką, kocykiem i ulubioną zabawką, do którego każde dziecko może pójść, żeby poczuć się lepiej. To miejsce na wyciszenie, nigdy kara.
  7. Wyciszenie z przewodnikiem. W trudne dni krótki, łagodny głos może poprowadzić oddychanie za ciebie. Właśnie po to stworzyliśmy Lulu (niżej).

Ćwiczcie je, kiedy dziecko jest spokojne, w formie zabawy. Wtedy będą gotowe, kiedy przyjdą silne emocje. Nauczyciele mogą je też robić z całą klasą: nasz przewodnik po przerwach na ruch w klasie łączy je z przerwami na ruch.

Nazwij uczucie

Kiedy jest już spokojniej, ubierz uczucie w słowa: „Byłeś bardzo zły, kiedy wieża się przewróciła”. Nazwanie uczucia to pierwszy krok do poradzenia sobie z nim. W badaniu z udziałem dorosłych ubieranie uczuć w słowa wyciszało reakcję alarmową mózgu. A w 79 badaniach z udziałem dzieci w wieku od 2 do 6 lat programy uczące o uczuciach pomagały dzieciom rozumieć emocje i radzić sobie z nimi.

Rozumienie uczuć to umiejętność, tak jak liczenie czy czytanie, i to taka, której szkoła w tym wieku rzadko uczy wprost. Dzieciom, które potrafią nazwać to, co czują, łatwiej poprosić o pomoc, poczekać na swoją kolej i same się uspokoić. Nasz przewodnik jak uczyć maluchy o uczuciach podpowiada, od jakich słów zacząć i jakie zabawy pomagają, a zabawa w udawanie to łagodny sposób na ćwiczenie: przewodnik po zabawie w udawanie i domkach dla lalek pokazuje, jak odgrywanie dnia pomaga dzieciom o nim opowiedzieć.

Chwila spokoju każdego dnia

Spokój łatwiej znaleźć, kiedy jest nawykiem. Kilka minut ciszy dziennie, bez niczego do wygrania czy skończenia, pomaga wielu dzieciom się wyciszyć. Szczególnie po żłobku, przedszkolu albo szkole, albo kiedy dziecko przestało już spać w dzień. Chwila spokoju nie musi być cicha: leżenie i słuchanie, oglądanie książeczki albo powolne oddychanie też się liczą.

Spróbujcie z Lulu

Tworzymy Tiny Hands Feel, za darmo dla każdej rodziny: chwile spokoju i pierwsze lekcje o uczuciach dla dzieci od 2 do 7 lat. Żółw Lulu prowadzi dziecko przez wyciszenie na głos, więc poradzą sobie nawet dzieci, które nie umieją czytać. Minutową wersję możesz wypróbować już dziś na stronie Tiny Hands Feel.

Kiedy problemem jest raczej nadmiar energii niż nadmiar emocji, pomoże nasz przewodnik po zabawach ruchowych w domu, a przewodnik po czasie przed ekranem u maluchów wyjaśnia, kiedy ekran może pomóc dziecku się wyciszyć, a kiedy nie.

To doświadczenie rodzica, a nie porada medyczna. Jeśli wybuchy są bardzo częste lub bardzo silne albo martwisz się o swoje dziecko, porozmawiaj z lekarzem lub pielęgniarką środowiskową.

Źródła

Więcej poradników