Mengajar kanak-kanak kecil tentang perasaan: kecerdasan emosi dari umur 2 tahun

Kita mengajar anak-anak warna, nombor dan huruf. Kita jarang mengajar mereka apa maksud geram, atau apa yang patut dibuat dengannya. Namun mengetahui apa yang anda rasa, dan apa yang membantu, ialah salah satu kemahiran yang membentuk kehidupan: di sekolah, bersama kawan-kawan, dan lama kemudian di tempat kerja dan di rumah.

Sekolah jarang sempat mengajar perkara ini secara langsung pada tahun-tahun awal, jadi kebanyakannya berlaku di rumah. Berita baiknya, ia tidak memerlukan peralatan khas, cuma perkataan, permainan dan banyak kesabaran. Inilah yang membantu di rumah kami, dan apa yang dikatakan oleh kajian awal kanak-kanak.

Kenapa ia berbaloi diajar

Perasaan lebih mudah dikendalikan apabila ia ada nama. Dalam satu kajian pengimejan otak dengan orang dewasa, sekadar meluahkan perasaan dengan kata-kata meredakan tindak balas penggera otak. Dan merentasi 79 kajian kanak-kanak berumur 2 hingga 6 tahun, program yang mengajar kanak-kanak tentang perasaan di taska dan prasekolah membantu mereka memahami dan mengurus emosi mereka.

Anak yang boleh berkata "Saya marah" ada pilihan selain memukul. Anak yang boleh berkata "Saya risau" boleh dibantu.

Perkataan perasaan yang pertama

Mulakan dengan empat yang besar, dan tambah lagi apabila anak anda membesar:

• Empat yang pertama: gembira, sedih, marah, takut.
• Seterusnya: penat, teruja, risau, terkejut, geram, bangga.
• Kemudian: cemburu, sunyi, malu, kecewa, tenang.

Gunakan perkataan itu untuk perasaan anda sendiri juga: "Ibu rasa geram sebab kereta tak boleh hidup. Ibu nak tarik nafas panjang." Kanak-kanak belajar lebih banyak daripada apa yang anda lakukan berbanding apa yang anda terangkan.

Lima cara mengajar perasaan melalui permainan

1. Namakan dalam cerita. Berhenti sejenak semasa membaca: "Agaknya beruang tu rasa apa? Macam mana awak tahu?" Wajah dalam buku bergambar ialah pelajaran tentang perasaan di setiap halaman.
2. Muka perasaan. Buat mimik muka di depan cermin bersama-sama: tunjukkan muka sedih, tunjukkan muka terkejut. Kemudian teka muka satu sama lain.
3. Di mana awak rasa? Marah boleh terasa panas di muka, risau seperti perut yang tegang, gembira seperti rasa berdebar-debar seronok. Perasan apa yang berlaku pada badan ialah amaran pertama bahawa sesuatu perasaan semakin besar.
4. Main pura-pura. Teddy takut gelap; si arnab sedih kerana menaranya runtuh. Melakonkannya membolehkan anak melatih perkataan dan penyelesaian tanpa tekanan amukan sebenar. Panduan kami tentang main pura-pura dan rumah anak patung ada lebih banyak lagi.
5. Semak perasaan. Semasa makan malam atau waktu tidur: "Apa yang buat awak gembira hari ni? Ada apa-apa yang buat awak sedih?" Kongsikan perasaan anda dahulu.

Apa yang patut dikatakan pada saat itu

Di puncak perasaan yang besar, kanak-kanak kecil tidak dapat belajar apa-apa. Duduk dekat, kekal tenang dan tunggu. Apabila ribut itu mula reda:

• Namakan perasaannya. "Awak betul-betul marah bila tiba masa nak balik."
• Terima perasaannya, hadkan tindakannya. "Tak apa kalau awak marah. Tapi memukul tak boleh. Awak boleh hentak kaki saja."
• Tawarkan cara untuk bertenang. Nafas perlahan, pelukan, sudut yang tenang. Panduan kami tentang aktiviti bertenang untuk kanak-kanak kecil ada tujuh yang berkesan.
• Bincangkannya kemudian, apabila semua orang sudah tenang: "Apa kita boleh buat lain kali?"

Elakkan "jangan sedih" atau "budak besar tak menangis". Ayat seperti itu mengajar bahawa perasaan itu salah, bukan cara untuk mengendalikannya.

Apa yang dijangka mengikut umur

Ini ialah pencapaian biasa daripada CDC. Setiap kanak-kanak sampai ke sana mengikut rentak masing-masing.

• Menjelang 3 tahun: bertenang dalam masa kira-kira 10 minit selepas anda meninggalkannya, contohnya semasa dihantar ke taska; perasan kanak-kanak lain dan menyertai mereka bermain.
• Menjelang 4 tahun: berpura-pura semasa bermain; memujuk kawan yang cedera atau sedih; suka menjadi pembantu.
• Menjelang 5 tahun: mengikut peraturan dan bergilir-gilir dalam permainan dengan kanak-kanak lain.

Sekitar umur empat dan lima tahun, ramai kanak-kanak boleh mula menyatakan kenapa mereka merasakan sesuatu dan memilih cara untuk bertenang dengan sedikit bantuan. Senarai semak kesediaan ke sekolah kami meletakkan perasaan di sebelah membaca, nombor dan berdikari.

Di mana Lulu membantu

Kami sedang membina Tiny Hands Feel, percuma untuk setiap keluarga, kerana kami percaya setiap kanak-kanak patut belajar memahami perasaannya, di mana pun dia dilahirkan dan apa pun kemampuan keluarganya. Lulu si penyu membimbing anak anda bertenang dengan suara, jadi kanak-kanak yang belum boleh membaca pun dapat mengikutinya. Apabila dilancarkan, ia akan merangkumi sesi bertenang berpandu, sesi menenangkan diri sebelum tidur yang berakhir dengan skrin menjadi gelap, dan permainan tentang perasaan: bagaimana rupa sedih, di mana awak rasa marah, dan apa yang membantu? Anda boleh mencuba sesi bertenang seminit bersama Lulu hari ini.

Ini pengalaman seorang ibu bapa, bukan nasihat perubatan. Jika anda risau tentang tingkah laku atau emosi anak anda, berbincanglah dengan doktor atau jururawat kesihatan kanak-kanak.

Soalan yang ditanya ibu bapa

Pada umur berapa kanak-kanak kecil boleh memahami emosi?

Jauh sebelum mereka boleh menamakannya. Kanak-kanak kecil bertindak balas terhadap wajah dan suara sejak awal; ramai mula menggunakan perkataan perasaan yang mudah seperti gembira, sedih dan marah sekitar umur dua atau tiga tahun, terutamanya apabila mereka kerap mendengarnya.

Bagaimana saya mengajar si kecil menamakan perasaan?

Sebut perasaan dengan kuat, perasaannya dan perasaan anda, berkali-kali sehari, dalam cerita, permainan dan saat-saat sebenar. Mulakan dengan gembira, sedih, marah dan takut.

Adakah amukan tanda anak saya tidak dapat mengurus perasaannya?

Tidak. Amukan ialah bahagian biasa umur dua atau tiga tahun. Mengajar tentang perasaan tidak akan menghentikannya dalam sekelip mata, tetapi lama-kelamaan ia memberi anak perkataan dan alat untuk digunakan sebagai ganti.