Küçük çocuklara melodi öğretmek: do-re-mi, kulak eğitimi ve sekiz tuşlu bir piyano

Bebekler yürümeden önce müzikle sallanır. Müzik bir çocuğa sonradan eklediğimiz bir şey değildir; onunla birlikte gelir. Ebeveynler için soru onu nasıl besleyecekleridir ve cevabın, ilk birkaç yıl boyunca, nota okumakla neredeyse hiçbir ilgisi yoktur.

Her zaman önce kulak

Pek çok müzik öğretim yaklaşımı kulağı notadan önce koyar: çocuklar ezgileri okumadan önce duymayı ve söylemeyi öğrenir, tıpkı okumadan önce konuştukları gibi. Duymak; bir notanın bir öncekinden daha ince ya da daha kalın olduğunu, bir ezginin yükselip sonra geri indiğini, bir ritmin düzenli ya da kesik kesik olduğunu fark etmek demektir. Okuma sonra gelir, tıpkı kelimeleri okumanın onları söylemekten sonra gelmesi gibi.

Bu yüzden küçük bir çocuk için ilk müzik aleti üç şey yapmalı: net ve hoş bir ses çıkarmalı; çocuğun yolunu bulabileceği kadar az notası olmalı; ve kendini müzisyen gibi hissedecek kadar çabuk gerçek ezgiler çalmasını sağlamalı.

Neden sekiz tuş?

Tam bir piyanoda 88 tuş vardır ve üç yaşında insanın kafasını karıştırır. Sekiz tuş, yani Do'dan ince Do'ya bir oktav, pek çok basit şarkı için yeterlidir. Twinkle Twinkle, Mary Had a Little Lamb ve Hot Cross Buns bir oktava sığar; Happy Birthday'in (İyi ki Doğdun) başı ve Ode to Joy'un (Neşeye Övgü) ana teması da öyle. Sekiz renkli tuş, küçük bir çocuğun aralarında yolunu bulabileceği kadar azdır.

Melody Maker bu fikir üzerine kurulmuş sekiz tuşlu bir piyano. Tuşlar büyük, rengârenk ve solfej isimleriyle (Do, Re, Mi…) etiketli; dizüstü bilgisayarda A'dan K'ye harfler onları çalar ve çoğu çocuk bunu siz göstermeden keşfeder.

Üç yol

Free Play (serbest çalma) sadece piyanodur. Dokun, bir nota duy, bir başkasına dokun. Buradan başlayın ve bir süre burada kalın; üç yaşındaki bir çocuk için enstrümanın ders gibi hissettirmeden önce oyuncak gibi hissettirmesi gerekir.

Learn Melodies (melodi öğren) kulak eğitiminin yapıldığı yerdir. Sevimli bir aslan kısa bir ezgi çalar, bu sırada zıplayan bir top tuştan tuşa sekerek onun neye bastığını gösterir. Sonra sıra çocuğa gelir ve ezgiyi geri çalar. Bir notayı yanlış çalarsa aslan ezgiyi biraz daha yavaş tekrar çalar. Otuz melodi giderek zorlaşır:

• 1-5. seviyeler net bir şekli olan üç dört notadır: yukarı, aşağı, bir sıçrama.
• 6-15. seviyeler uzun notalar, susların ve daha uzun kalıplar ekler.
• 16. seviyeden sonrası gerçek şarkılardır; Hot Cross Buns'tan Old MacDonald ve Jingle Bells'e, oradan Happy Birthday ve Ode to Joy'a kadar.

Tamamlanan her melodiyi bir yıldız işaretler ve bir sonraki vurgulanır, böylece ilerleme görünür olur.

Song Parade (şarkı geçidi) birlikte çalmadır: notalar klavyeye doğru düşer ve bir balina orkestrayı yönetir. Hafızadan çok zamanlamayla ilgilidir ve büyük çocuklar buna bayılır.

Aslında ne öğreniyorlar?

• Ses perdesini ayırt etmek. İnce ve kalın; her müzik becerisinin temeli.
• Sıra belleği. Dört, sonra altı, sonra on notayı sırasıyla akılda tutmak. Bu, ses için çalışma belleğidir.
• Ritim. Melody Maker, geri çalınan her notayı renkli noktalarla nazikçe değerlendirir: düzenli, biraz kaymış ya da çok kaymış.
• Özgüven. Dört yaşında herkesin tanıdığı bir ezgiyi çalmak gerçek bir heyecandır.

Bir ebeveynden ipuçları

1. Yavaşlatın. Aslanın gösterimini yavaşlatan bir kaplumbağa düğmesi var. Kullanın. Dört yaşındakilerin altı notadan uzun her şeyde buna ihtiyacı olur.
2. Nota isimlerini söyleyin. Onlar çalarken sesli olarak Do, Re, Mi deyin. Bu, ses perdesini bir kelimeye bağlar.
3. Telefonda yatay tutun. Klavyenin genişliğe ihtiyacı var.
4. Düzeltmeyin, tekrar çaldırın. Tekrar düğmesi gösterimi yeniden çalar. Düzeltme işini oyuna bırakın; siz cesaretlendirin.
5. Hâlâ eğlenceliyken bırakın. Günde bir melodi gayet iyi bir tempodur.

Buradan sonra

Melodileri bitiren çocuklar genellikle gerçek bir enstrüman ister. Tam boyutlu tuşları olan ucuz bir klavye doğal bir sonraki adımdır ve Do'dan Do'ya neye benzediğini zaten bilerek başlarlar.