Δημιουργικό παιχνίδι στα 2 με 3: γιατί μετράνε τα παιχνίδια με ντύσιμο

Ρώτα μια ομάδα γονιών τι θέλουν για το νήπιό τους και η λέξη «δημιουργικό» θα ακουστεί γρήγορα. Ρώτα τους πώς μοιάζει η δημιουργικότητα στα δύο χρόνια και θα πέσει σιωπή. Δεν μοιάζει με αριστούργημα ζωγραφικής. Μοιάζει με ένα παιδί που φοράει μια κατσαρόλα στο κεφάλι και ανακοινώνει ότι είναι πυροσβέστης.

Τι σημαίνει δημιουργικότητα στα δύο

Σε αυτή την ηλικία, η δημιουργικότητα είναι κυρίως δύο πράγματα:

1. Μια επιλογή που είναι δική σου. Όχι η σωστή επιλογή, ούτε αυτή που θα έκανε η μαμά. Η δική σου. Ένα παιδί δύο ετών που διαλέγει κάθε φορά το κίτρινο ποτήρι αντί για το μπλε, γυμνάζει ακριβώς αυτόν τον «μυ».
2. Ο συνδυασμός πραγμάτων που συνήθως δεν πάνε μαζί. Κατσαρόλα και κεφάλι. Αρκούδος με γυαλιά ηλίου. Δεινόσαυρος σε τσάι για κυρίες. Εδώ ξεκινά η φαντασία: να κρατάς δύο ιδέες ταυτόχρονα και να απολαμβάνεις τη σύγκρουσή τους.

Και τα δύο χρειάζονται μία προϋπόθεση για να ανθίσουν: να μην υπάρχει λάθος απάντηση. Μόλις υπάρξει σωστός τρόπος, το παιδί δεν δημιουργεί πια· προσπαθεί να μαντέψει τι θέλεις εσύ. Κάποια παιχνίδια έχουν μία σωστή απάντηση, και αυτό είναι μια χαρά για άλλες δεξιότητες, όπως σε ένα παιχνίδι με σχήματα. Το δημιουργικό παιχνίδι όμως χρειάζεται επιλογές χωρίς λάθος.

Γιατί το ντύσιμο είναι ιδανικό

Στο ντύσιμο ενός ήρωα δεν υπάρχει ποτέ λάθος απάντηση. Ένα κουνελάκι με ψηλό καπέλο και σαγιονάρες στην παραλία δεν είναι λάθος· είναι μια συνηθισμένη Τρίτη. Κάθε συνδυασμός πετυχαίνει, κάθε συνδυασμός φέρνει μια αντίδραση, και ο δημιουργός είναι το παιδί. Γι’ αυτό το μπαούλο με τις στολές δεν λείπει από κανέναν παιδικό σταθμό.

Η ψηφιακή εκδοχή έχει ένα πλεονέκτημα σε σχέση με το αληθινό μπαούλο: οι αλλαγές είναι άμεσες και ατελείωτες. Χωρίς κουμπάκια που δεν κουμπώνουν, χωρίς ρούχα που δεν χωράνε στην κούκλα, χωρίς δεκάλεπτο ψάξιμο για το άλλο παπούτσι.

Πώς είναι φτιαγμένο το Dress-Up Party για αυτή την ηλικία

Το Dress-Up Party είναι σχεδιασμένο γύρω από τη μία κίνηση που ένα παιδί δύο ετών έχει κατακτήσει πλήρως: το άγγιγμα.

• Ένας φίλος που του πάνε τα ρούχα. Ένα αρκουδάκι, ένα κουνελάκι, μια γατούλα, ένα σκυλάκι, ένας βάτραχος ή ένα πάντα στέκεται στη μέση, ζωγραφισμένο στο ίδιο απαλό στυλ παιδικού βιβλίου με όλα όσα φοράει. Τα μανίκια πάνε στα χέρια, οι γαλότσες στα πόδια, το στέμμα κάθεται ανάμεσα στα αυτιά. Τίποτα δεν μοιάζει κολλημένο, οπότε το σύνολο φαίνεται σαν αληθινό ντύσιμο.
• Εικόνες, όχι λέξεις. Ένα συρτάρι ντουλάπας στο κάτω μέρος δείχνει μεγάλες εικόνες: φίλους, καπέλα, γυαλιά, ρούχα, παπούτσια, παιχνίδια και μέρη. Ένα άγγιγμα σε μια εικόνα και το ρούχο μπαίνει. Πιάνει και το άγγιγμα πάνω στον ίδιο τον φίλο: στο κεφάλι για καπέλο, στην κοιλιά για ρούχα, στα πόδια για παπούτσια.
• Χωρίς σύρσιμο, χωρίς μενού. Στα δύο χρόνια το σύρσιμο είναι πολύ πιο δύσκολο από το άγγιγμα, οπότε κάθε αλλαγή γίνεται με ένα μόνο άγγιγμα σε κάτι μεγάλο.
• Κουτάκια μπογιάς. Ένα άγγιγμα σε ένα κουτάκι ξαναβάφει ό,τι δείχνει εκείνη τη στιγμή η ντουλάπα, ή τη γούνα του φίλου. Ένα μπλε αρκουδάκι με κίτρινο αδιάβροχο επιτρέπεται, και μάλιστα ενθαρρύνεται.
• Ένας φίλος που αντιδρά. Ανοιγοκλείνει τα μάτια, κάνει «ωωω» και χαμογελάει σε κάθε καινούργιο πράγμα, ώστε το παιδί να βλέπει ότι η επιλογή του μέτρησε.
• Μέρη με πράγματα να αγγίξεις. Έξι μέρη, το πάρκο, η παραλία, ένα υπνοδωμάτιο, μια θεατρική σκηνή, το χιόνι και το διάστημα, το καθένα με κάτι να «σκουντήξεις»: ένα καβουράκι που τρέχει, ένα πορτατίφ που ανάβει, έναν πύραυλο που απογειώνεται.
• Φυσικά τελειώματα. Το κουμπί της μουσικής ξεκινά ένα σύντομο πάρτι χορού με φώτα και μελωδία, και η κάμερα βγάζει μια polaroid με ένα όνομα όπως Royal Bunny ή Magic Frog. Τα παιδιά μαθαίνουν γρήγορα ότι η φωτογραφία είναι το φινάλε, κι έτσι το σταμάτημα γίνεται εύκολο.
• Ένα κουμπί με ζάρι φτιάχνει ένα ντύσιμο-έκπληξη, για το παιδί που θέλει να δει τι θα γίνει αντί να αποφασίσει.

Παίξτε το σαν κουβέντα

Το παιχνίδι είναι καλύτερο όταν παίζεται στα δύο. Μερικές φράσεις που πιάνουν:

• Ρώτα, μη δίνεις εντολές. «Τι να φορέσει το Κουνελάκι στην παραλία;» και όχι «Βάλε του το ψάθινο καπέλο».
• Δώσε όνομα σε όλα. Καπέλο, γαλότσες, φουστίτσα μπαλαρίνας, ομπρέλα, χιονισμένο, σκηνή. Πες τα χρώματα την ώρα που βάφει. Το ντύσιμο είναι μηχανή λεξιλογίου.
• Πρόσεξε τον συνδυασμό. «Στέμμα και σαγιονάρες! Μήπως το Κουνελάκι είναι η βασίλισσα της παραλίας;» Έτσι του δείχνεις εσύ πώς παίζει η φαντασία.
• Άφησέ το να βγάλει τη φωτογραφία. Το όνομα της polaroid είναι το αστείο του τέλους· διάβασέ το με μια αστεία φωνή.

Τι δεν είναι

Δεν είναι εφαρμογή ζωγραφικής, και δεν προσπαθεί να γίνει. Τα κουτάκια μπογιάς δίνουν καινούργιο χρώμα σε κάθε κομμάτι, αλλά δεν υπάρχει λευκός καμβάς ούτε ελεύθερο σχέδιο. Λίγες επιλογές χωρίς λάθος απάντηση είναι ένα άνετο είδος ελευθερίας σε αυτή την ηλικία. Για μουτζούρες και ζωγραφιές, δοκίμασε το Chalk Art.

Τι ακολουθεί

Όταν το παιδί σου αρχίσει να σου λέει ιστορίες για το ντύσιμο («Το Κουνελάκι πάει σε πάρτι και μετά θα βρέξει»), είναι έτοιμο για παιχνίδια με λίγη πλοκή. Το Tiny Town, από τα τέσσερα περίπου, το αφήνει να τριγυρίζει σε ένα χωριό μοιράζοντας δώρα, και η ιστορία είναι όλο το νόημα.