Kule kurma oyunları ve ilk fizik: yıkılan bir kule ne öğretir?

Kur, yık. Üç yaşında bir çocuğunuz varsa bu döngüyü bin kez görmüşsünüzdür ve asıl amacın kurmak mı yoksa yıkmak mı olduğunu merak etmiş olabilirsiniz. İkisi de; ve bundan öğrendikleri fizik, göründüğünden çok daha incelikli.

Okul öncesi bir çocuğun zaten bildiği fizik

Okuldan çok önce, tek bir ders almadan, çocuklar şu konularda işleyen teoriler geliştirir:

• Yer çekimi. Nesneler yukarı değil aşağı düşer ve onları hiçbir şey tutmadığında düşer. Bebekler bunu zaten bekler.
• Destek. Bir blok, yeterince büyük bir kısmı alttaki bloğun üstüne oturuyorsa ayakta kalır. Yaklaşık altı aylıkken bebekler, çok az desteği olan bir bloğun ayakta kalmasına şaşırır.
• Denge. Bu daha sonra gelir. Okul öncesi çocuklar dengeyi deneme yanılmayla bulur; ağırlığın nerede durduğu hakkında akıl yürütmek genellikle yedi sekiz yaş civarında gelir.
• Sağlamlığa karşı yükseklik. Yüksek olan heyecan vericidir ve yüksek olan kırılgandır.

Bunların hiçbirini söyleyemezler. Ama yaparlar: her bloğu biraz ayarlar, sallanmayı izler, ne zaman duracaklarına karar verirler. Gelişim psikologları buna sezgisel fizik der ve kule kurmak bunun için en iyi gündelik laboratuvarlardan biridir.

Yıkılmak neden önemli?

Yıkmak, çocuğun emeğini mahvetmesi değildir. Deneyin sonucudur. Sonsuza kadar ayakta duran bir kule hiçbir şey öğretmez; yıkılan bir kule sınırın tam olarak nerede olduğunu söyler. Kurmak, başaramamak ve yeniden kurmak, çocukların neyin ayakta kalacağına dair fikirlerini sınama biçimidir; bir yetişkinin onlar için kurduğu bir kule keşfedilecek daha az şey bırakır.

Ebeveyn olarak püf noktası, yıkılmayı neşeli tutmaktır. Gözyaşıyla biten bir yıkılış "başaramadım" öğretir. Kahkahayla biten bir yıkılış "çok yüksek olunca böyle oluyor, hadi bir daha" öğretir.

Stack It Up bunu nasıl ele alıyor?

Stack It Up, tek dokunuşla oynanan bir zamanlama oyunu: bir vinçten bir blok sallanır, dokunursunuz, düşer. Tam ortaya oturtun, kule büyüsün; kenara oturtun, kule eğilsin. Fazla eğilirse her şey gümbür gümbür yıkılır.

Üç tasarım tercihi özellikle okul öncesi çocuklar için var:

1. Seyirciler. Altta dizili emoji seyirciler iyi bırakışları alkışlar, kötülerinde nefeslerini tutar. Kule yıkıldığında hep birlikte "haa!" derler ve bu üzücü değil, komiktir. Yıkılmak gösterinin ta kendisidir.
2. Görebileceğiniz fizik. Bloklar ortadan kaydıkça kule gözle görülür şekilde eğilir ve tehlikedeyken yumuşak bir uyarı ışığı belirir. Çocuklar devrilmeden önce eğimi okumayı öğrenir.
3. Kusursuz bırakışlar yerine oturur. Tam ortaya bırakılan bir blok, bir çan sesiyle yerine oturur. Art arda üç tane, seyirciler dalga yapar. Sabrı ödüllendirir; asıl beceri de budur.

Tek skor blok sayısıdır ve en iyi sayı cihazda hatırlanır; böylece çocuk kardeşinin rekoruyla değil, kendi rekoruyla yarışır.

Bunun hakkında konuşmak

Fiziği oyun yapar; kelimeleri siz katabilirsiniz. Akılda kalan birkaç tanesi:

• "Hangi tarafa eğiliyor?" Sol ve sağ; dengeyi anlatmaya doğru ilk adım.
• "Ortayı bekle." Bütün oyun zamanlamadır; o ana bir isim vermek yardımcı olur.
• Sesli sayın. Her blok bir sayıdır. Üç yaşında on blok bir dönüm noktası gibi hissettirir.
• Bir yıkılıştan sonra "Ne oldu?" diye sorun. Açıklamalarına izin verin. "Çok sallanıyordu" bir fizik cümlesidir.

Gerçek bloklar da

Bunların hiçbiri yerde duran bir kutu ahşap bloğun yerini tutmaz ve tutmak için de yapılmadı. Gerçek bloklar ağırlığı, dokuyu ve her yöne yıkılabilecek bir kulenin üç boyutlu sorununu öğretir. Oyun bulmacanın tek bir parçasını, zamanlamayı ve denge merkezini ayırır ve çocuğun bunu on dakikada yüz kez, toplama derdi olmadan çalışmasını sağlar. İkisini de yapın.

Buradan sonra

Stack It Up'ı seven çocuklar genellikle ardından Balloon Float oyununu da sever: aynı tek dokunuşlu zamanlama, ama bu kez kontrol ettiğiniz şey hareket ediyor ve engeller size doğru geliyor.